Menu główne

Imprezy

Finansowanie

Projekt: "Utworzenie Centrum Dziedzictwa Kulturowego Bramy Morawskiej na Zamku Piastowskim w Raciborzu"

Beneficjent: Powiat Raciborski

Całkowity koszt projektu:
23 964 731,63 zł

Wysokość dotacji z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego:
19 646 860,69 zł

Środki własne beneficjenta:
4 317 870,94 zł

 


Punkt Informacji Turystycznej

ul. Zamkowa 2
47-400 Racibórz
Budynek Bramny

tel. +48 32 414 02 33, 32 700 60 52
tel. +48 32 700 60 50 wewn. 105

e-mail: zamekraciborz@silesia.travel, it@zamekpiastowski.pl, promocja@zamekpiastowski.pl

Punkt Informacji Turystycznej na Zamku otwarty jest w następujących dniach i godzinach:

  1. w okresie od 1 października do 31 marca:
    • od poniedziałku do piątku 9.00-16.00,
    • w soboty, niedziele i święta: 10.00-18.00,
  2. w okresie od 1 kwietnia do 30 września we wszystkie dni tygodnia:10.00-18.00,
  3. Punkt Informacji Turystycznej i Zamek są zamknięte:
    • 1 stycznia (Nowy Rok),
    • w sobotę i niedzielę wielkanocną,
    • 1 listopada,
    • 24 i 25 grudnia.
Rozmiar tekstu A A A
Strona główna » Szkice literackie o Zamku i okolicy » Słynni krewniacy księcia (Herzog) von Ratibor

Podaj adres email osoby, której chcesz polecić artykuł:
Podaj imię polecającego:
Podaj swój adres email:
dodano: 04.11.2014 r.
Słynni krewniacy księcia (Herzog) von Ratibor

Ambasador w Madrycie, olimpijczyk w Sztokholmie (1912) a przede wszystkim kanclerz II Rzeszy – wszyscy tytułowali się książętami raciborskimi. Rodzina von Ratibor zapisała wiele ciekawych kart w historii Europy.

Zanim przytoczymy kilka ciekawych biografii krewniaków książąt (Herzog) von Ratibor wspomnijmy jedną postać, która tytułu Prinz von Ratibor co prawda nie nosiła, ale ziemię raciborską odwiedzała. To kardynał Gustaw Adolf Prinz zu Hohenlohe-Schillingsfürst, młodszy brat księcia Wiktora I von Ratibor, jedyny purpurat w rodzie, prawnik i teolog, tajny podskarbi i wielki jałmużnik papieski, od 1866 r. kardynał kurialny w Rzymie, bliski współpracownik papieża  Piusa IX. Jego dynamicznie rozwijająca się kariera w kurii rzymskiej uległa załamaniu podczas Sobortu Watykańskiego I (1870), gdzie opowiedział się przeciwko dogmatowi o nieomyślności papieża, stając się też przeciwnikiem działań zakonu jezuitów. Do końca życia nie odzyskał dawnych wpływów w Stolicy Piotrowej, a próba mianowania go niemieckim ambasadorem przy tronie papieskim, z czym wystąpił Otto von Bismarck, została odebrana jako prowokacja.

Jako zwolennik porozumienia protestanckich Hohenzollernów z niemieckimi katolikami zyskał popularność wśród luteran i tzw. starych katolików. Ci drudzy uważali go za dobrego niemieckiego kandydata na papieża, choć święty nie był. Nader szczerze pisała o nim kuzynka Maria von Thurn  und Taxis, twierdząc co prawda, że dobry z niego i zabawny towarzysz, ale i niebezpieczny kpiarz, co prawda hojny, ale i rozrzutny, co wpędzało kardynała w długi. – Był bardziej wielkim panem niż duchownym – podsumowała tę ciekawą postać wspomniana Maria von Thurn und Taxis. Zmarł w 1896 r. w Rzymie i spoczywa na niemieckim cmentarzu niedaleko bazyliki św. Piotra.

Znacznie więcej sukcesów miał na koncie starszy brat kardynała Gustawa, książę Chlodwig (Prinz von Ratibor), młodszy brat Wiktora I (Herzog von Ratibor). Przysłużył się do powiększenia  sławy Rud i Raciborza na europejskich salonach. Jako zdeklarowany monarchista i zwolennik zjednoczenia Niemiec poświęcił się karierze politycznej i odniósł na tym polu spore sukcesy. W 1848 r. został przedstawicielem Rzeszy Niemieckiej w Atenach, a w 1849 r. w Londynie. W 1866 r. król Ludwik II mianował go premierem i ministrem spraw zagranicznych Bawarii. Kiedy w 1871 r. Wilhelm I został ogłoszony cesarzem Niemiec, jego zaufany stronnik Chlodwig został posłem do Reichstagu (zasiadł na fotelu wicemarszałka) i ambasadorem w Paryżu. Popierał politykę żelaznego kanclerza Otto von Bismarcka, w tym jego antypapieski kurs, za co Watykan nie zgodził się przyjąć Chlodwiga jako cesarskiego posła, mimo że jego młodszy brat Gustaw Adolf książę Hohenlohe-Schillingsfürst nosił kardynalski kapelusz. W 1885 r. został namiestnikiem Alzacji i Lotaryngii. 29 października 1894 r. osiągnął szczyt kariery. Cesarz Wilhelm II mianował go premierem Prus i trzecim w historii - po Bismarcku i Caprivim – kanclerzem Niemiec. Pełnił tę funkcję do 1900 r. Żoną Klodwiga została Maria księżniczka von Wittgenstein-Berleburg, córka polskiej arystokratki Stefanii Radziwiłł, dziedziczki ogromnej tzw. schedy wittgensteinowskiej (ponad milion hektarów ziemi na Litwie, Żmudzi i Białorusi). Chlodwig pozostawił po sobie sporą spuściznę literacką a z racji funkcji kanclerskiej jego postać znajdziemy we wszystkich liczących się opracowaniach poświęconych XIX-wiecznej historii Niemiec. Jego pisma posłużyły za źródła do opracowań na temat  monarchii Hohenzollernów, m.in. wybitnego badacza Theo Aronsona.

Karierę polityczną zrobił także bratanek Chlodwiga i Gustawa Adolfa, czwarty syn Wiktora I von Ratibor – Maksymilian Karol Wilhelm (Maximilian Karl Wilhelm Prinz zu Hohenlohe-Schillingsfürst, Prinz von Ratibor und Corvey, 1856-1919). Max był dyplomatą, sekretarzem ambasady niemieckiej w Londynie, posłem w Weimarze, posłem pełnomocnym  w poselstwie niemieckim w Atenach, Belgradzie i Lizbonie, a w latach 1910-1918 w Madrycie. Wspomniany wyżej Max miał starszego brata, Egona Maurycego (1853-1896), który w 1885 r. w Rudnicach w Czechach poślubił Leopoldynę, księżniczkę von Lobkowitz. Książę Egon postawił na karierę wojskową, którą rozpoczął jako podporucznik w regimencie huzarów, a później awansował do stopnia kapitana (rormistrza) śląskiego regimentu ułanów  nr 2 Ketzler, pełniąc służbę w Raciborzu i mieszkając na raciborskim zamku. Jako major á la suite został adiutantem księcia Alfreda sasko-koburskiego i zamieszkał z rodziną w Koburgu. Od 1891 r. cieszył się urodzonym na Bosaczu (dawniej samodzielna gmina dziś  część Ostroga – dzielnicy Raciborza) synem, któremu nadano imię Ernst, Paul, Zdenko, Victor, Carl, Egon, Maria a także tytuł Prinz von Ratibor und Corvey. To najstarszy olimpijczyk pochodzący z ziemi raciborskiej – reprezentant Austrii na igrzyskach w Sztokholmie w 1912 roku. W źródłach wzmiankowany jest jako Ernest Hohenlohe. Austrię w 1912 r. reprezentowało w Szwecji 85 sportowców, w tym 12-osobowa drużyna szermiercza. W igrzyskach startowało łącznie 28 ekip w 14 dyscyplinach i 102 konkurencjach. Książę nie zdobył medalu. Odpadł z rywalizacji w ćwierćfinale turnieju indywidualnego w szabli. Podczas I wojny światowej walczył w niemieckim mundurze (był porucznikiem marynarki), podobnie jak jego brat Aleksander, który zginął w 1915 r. w okolicach Żywaczowa w Galicji. Ernest przeżył wojnę. W 1922 r. poślubił rozwódkę, Adelę von Caro. Małżeństwo przetrwało zaledwie trzy lata. W 1940 r. rnst uzyskał nawet jego kościelne unieważnienie, co pozwoliło mu na ślub w Estoril w Portugalii z Consuelo Eyre (ur. 1909 ), córką brytyjskiego dyplomaty Williama Stephana Eyre i portugalskiej właścicielki majątków ziemskich Evy Valdeavellano Canaval. Książę przeprowadził się do Portugalii. Tam zmarł w 1947 roku. Wdowa, Consuelo księżna von Ratibor i Corvey, księżna zu Hohenlohe-Schillingsfürst, w 1964 r. poślubiła w Paryżu francuskiego dyplomatę Jacques Roux.

18 października 2014 roku Zamek Piastowski w Raciborzu odwiedził wnuk księcia Ernsta, Nikolaus Alexander Maria Norwin Ernst Hubertus Prinz von Ratibor und Corvey, Prinz zu Hohenlohe-Schillingsfürst ('1962). Jego ojcem jest Egon Maria Alexander Karl Borromäus Leopold Moritz ('1923), syn olimpijczyka z pierwszego małżeństwa z Adelą von Caro, zaś matką Irmela hrabianka Leutrum von Ertringen ('1937), którą poślubił w 1959 r. Irmela stała się dziedziczką pałacu Unterriexingen (Badenia Wirtembergia, powiat Ludwigsburg), gdzie Mikołaj, z wykształcenia handlowiec, prowadzi...zamkowy hotel dla zwierząt, najbardziej ekskluzywne w Niemczech miejsce czasowego pobytu dla zwierząt. Z księciem do Raciborza przyjechała także jedna z jego trzech córek, Marie-Louise . Przed siedzibą Towarzystwa Gimnastycznego Sokół przy ul. Klasztornej również 18 października  książę Nikolaus odsłonił płytę pamiątkową poświęconą jego dziadkowi, umieszczoną w alei olimpijczyków ziemi raciborskiej. Młodszy brat Mikołaja jest bankowcem.

Grzegorz Wawoczny


Galeria
obrazek
  
Strona główna /Ramowy Kalendarz Imprez Powiatowych 2017/Cennik biletów wstępu oraz wysokość opłat za korzystanie z urządzeń i obiektów na ZP od 01.01.2017r./Śląski Klaster Kultury, Turystyki i Rekreacji/Od Hradca do Raciborza poznajemy dziedzictwo Golężyców/Imprezy - zapowiedzi wydarzeń/Szkice literackie o Zamku i okolicy/Atrakcje Zamku Piastowskiego w Raciborzu/O Zamku/Realizacja projektu/Turystyka/Agencja Zamek Piastowski/Aktualności/Imprezy/Multimedia/Linki/Kontakt/Mapa strony/Lokalizator/E-kartki

Projekt współfinansowany przez Unię Europejską z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2007-2013. Informacje źródłowe na temat Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2007-2013 znajdują się na stronie www.rpo.slaskie.pl

Regionalny Program Operacyjny Województwa Śląskiego – realna odpowiedź na realne potrzeby

© Powiat Raciborski / Projekt i wykonanie: Margomedia
Portal www.zamekpiastowski.pl wykorzystuje pliki cookies, czyli tzw "ciasteczka". W przypadku braku akceptacji korzystania z plików cookies prosimy o opuszczenie strony.
Zamknij